“Toen vlinder nog een rups was, leek vliegen een onbereikbare droom”
Op een surrealistische, of -in mijn geval- realistische manier straat transformatie centraal als vertaling van mijn werk. Als kind vroeg ik me altijd al af of alles wat ik zie wel echt is zoals het is. Om de realiteit van een turbulente jeugd te ontvluchten kon ik d.m.v. tekenen ontsnappen in mijn eigen surrealistische wereld waarin alles mogelijk was. Tijdens mijn opleiding als illustrator en op de kunstacademie begreep ik toen nog niet hoe ik de vertaling van mijn brein naar mijn werk kon maken. Dat kwam pas 2-3 jaar geleden.
Ik creëer mijn eigen wereld waarin alles mogelijk is. Mijn ADHD brein geeft mij mede de mogelijkheid om steeds nieuwe dingen te ontdekken. Mijn hyperfocus en het feit dat mijn gedachten alle kanten opgaan, maakten dat deze wereld ontstond.
Nadat ik covid kreeg, steeds meer moeite kreeg met gedetailleerd tekenen door artrose, opgevolgd door een psychose en een periode van dak- en thuisloosheid, begon ik met straatjutten. Dingen die ik op straat vond gaven me afleiding en door ze samen te voegen ontstond er een compleet nieuwe wereld.
Ik leerde steeds meer dat in mijn schaduw mijn vrijheid lag. Ik ontdekte wie ik ben en mag zijn. Alles draait om perceptie, verbinding maken, zonder oordeel en verwachtingen leven. Om dit te laten zien maak ik sculpturen, kleine installaties, assemblage en schilderijen.
Laat je fantasie gaan, alles is mogelijk, en vertrouw erop dat alles zijn eigen tijd heeft, net als de rups. Gewoon Mike
